Ta książka wydana z okazji jubileuszu czterdziestolecia powstania Kliki – grupy działającej od 1971 roku – jest niepowtarzalnym zapisem wspomnień ludzi, którym nieobojętny był los rówieśników na wózkach. W czasach, gdy nie było „niczego”, ale przede wszystkim poczucia wolności, gdy otaczała nas „szaro – bura rzeczywistość” - młodzi ludzie odkrywali, jak wiernymi przyjaciółmi są ich podopieczni na wózkach, jak można pokazać im cudowny, pełen uroku świat, ucząc rozpoznawania gatunków nigdy dotąd niewidzianych przez nich kwiatów i drzew.      Zamieszczone w tej książce świadectwa, wywiady, zapiski prywatne, fragmenty listów i archiwalne, pełne ekspresji zdjęcia wskazują na jedno - ci młodzi ludzie, pchający wózki i ci na wózkach, dostrzegli szansę pójścia drogą wolności wewnętrznej, odkrywania świata i drugiego człowieka. Uwierzyli, że ich życie może być piękne, mimo choroby i ograniczeń fizycznych, że nie są sami, że stoją obok nich podobni młodzi, próbujący pokonać swoje własne problemy.      Okazało się, że ich „światy” są podobne, że czują i myślą o tych samych sprawach i że poczucie wspólnoty jest wielką potęgą , która pozwala „przenosić góry”.